Ένα άλλο όπλο έφερε επανάσταση σε σημείο όπου καθόριζε τις τακτικές μάχης της Βέρμαχτ, αυτό ήταν το Maschinengewehr (MG) 42
Συνδέουμε το Β' Παγκόσμιο πόλεμο με το πιστόλι Luger P.08 και ή το αμερικανικό Μ1 Garand, αλλά μακροχρόνια κανένα από αυτά δεν ήταν κρίσιμος παράγοντας στο πεδίο μάχης.
Ένα άλλο όπλο έφερε επανάσταση σε σημείο όπου καθόριζε τις τακτικές μάχης της Βέρμαχτ.
Αυτό ήταν το Maschinengewehr (MG) 42.
Το «αλυσοπρίονο του Χίτλερ»
Η περιγραφή δείχνει το φόβο με τον οποίο αντιμετώπιζαν οι σύμμαχοι το κύριο εργαλείο πρόκλησης θυμάτων των Γερμανών.
Αν συνοψίζαμε τις τακτικές μάχης του γερμανικού πεζικού θα τις περιγράφαμε ως μια συνεχή προσπάθεια να προωθούν, να προστατεύουν και να τροφοδοτούν με φυσίγγια το MG42.
Βάλλοντας ριπές με ρυθμό 1.250-1.500 φυσιγγίων το λεπτό, όχι μόνο χρειαζόταν συνεχή τροφοδοσία, αλλά αποθάρρυνε κάθε σκέψη για κατά μέτωπον επίθεση προς το χώρο ευθύνης του.
Οι σύμμαχοι ήταν τόσο προβληματισμένοι ώστε έφτασαν σε σημείο να φτιάχνουν προπαγανδιστικά φιλμ που ανέφεραν πως “ο βρυχηθμός του MG είναι χειρότερος από το δάγκωμα του” για να εμψυχώσουν τους στρατιώτες τους.
Η αλήθεια ήταν διαφορετική.
Οι πεζικάριοι το αποκαλούσαν «αλυσοπρίονο του Χίτλερ» όχι μόνο για το τρομακτικό κροτάλισμα της ριπής του αλλά και για την ανελέητη σφαγή που προκαλούσε.
Απαιτούνταν ένα στοιχείο τριών ανδρών για να το λειτουργεί, αν και ήταν φορητό από έναν.
Οι άλλοι δύο μετέφεραν δύο έξτρα κάνες και κιβώτια πυρομαχικών για συνεχή πυρά.
Αν ο πρώτος χανόταν, ο δεύτερος τον αντικαθιστούσε πίσω από τη σκανδάλη κ.ο.κ.
Η υπόλοιπη ομάδα τους υποστήριζε μεταφέροντας έξτρα ταινίες φυσιγγίων και καλύπτοντας τους τυφλούς τομείς με τα ατομικά τους όπλα.
Το πυρομαχικό 7,92Χ57mm διέθετε ισχύ για να καταστρέφει στόχους ως και 2.000 μέτρα μακρυά. Με τη χρήση σταθερού τρίποδα και περισκοπίων ενέπλεκε οχήματα εναέρια μέσα ή και στόχους περιοχής σχεδόν στα τρία χιλιόμετρα.
Ανάπτυξη
Η ιστορία του MG42 ξεκινά το 1932, όταν η Γερμανία αποφάσισε να επανεξοπλιστεί - μυστικά και κατά παράβαση της συνθήκης των Βερσαλιών.
Ο Louis Stange σχεδίασε το MG34, ένα πρωτοποριακό πολυβόλο που μπήκε σε παραγωγή από την Rheinmetall-Borsig AG.
Ήταν καλύτερο από οτιδήποτε άλλο και το πρώτο πραγματικό “πολυβόλο γενικής χρήσης” στην Ιστορία.
Καθώς ο πόλεμος επεκτεινόταν και η Γερμανία στρατολογούσε εκατομμύρια ανδρών, η παραγωγή αδυνατούσε να καλύψει τις ανάγκες.
Το 1941 μια συνδυασμένη προσπάθεια των Rheinmetall και Mauser προσπαθούσε να βρεί εναλλακτικές που να κοστίζουν φθηνότερα και να παράγονται ταχύτερα.
Στο έργο πρωτοστατούσαν δύο ιδιοφιείς μηχανικοί.
Ο Γιοχάνες Γκρόσφαζ (Johannes Großfuß) που εφηύρε ένα μηχανισμό κλείστρου με περιστρεφόμενους κυλίνδρους σφήνωσης.
Ασφάλιζαν σε εγκοπές του κορμού.
Ένας θάλαμος εκτόνωσης στην κάνη έστελνε αέριο πίσω στην κάνη, κρατώντας τη κλειδωμένη μέχρι η πίεση να πέσει σε ανεκτό επίπεδο. Κατόπιν το κλείστρο οπισθοχωρούσε ελεύθερο για να ολοκληρώσει τον κύκλο απόρριψης/επανόπλισης. Το σύστημα απαιτούσε λίγα κινητά μέρη και ήταν αξιόπιστο.
Ο δεύτερος ήταν δόκτωρ Βέρνερ Γκρούνερ (Werner Gruner), ειδικός στον τομέα μετάλλων και παραγωγής.
Χωρίς οπλουργικές γνώσης παρακολούθησε ένα σχολείο έξι εβδομάδων για να κατανοήσει τη λειτουργία των πολυβόλων και τις απαιτήσεις των χρηστών.
Κατόπιν άρχισε να σχεδιάζει την οικονομικότερη και ταχύτερη μέθοδο, ώστε τα πρωτότυπα αυτού που θα γινόταν το MG42 να μπορούν να παραχθούν σε μαζικές ποσότητες.
Η μέθοδος του αφορούσε στη χρήση πρεσσών, μορφοποίησης χαλυβδόφυλλων και συγκολλήσεις, ώστε να αποφευχθούν οι χρονοβόρες μηχανουργικές εργασίες.
Μηχανολογικά επρόκειτο για ένα θαύμα.
Το σχέδιο του Γκρούνερ απαιτούσε περίπου 35% λιγότερες εργατώρες και κόστιζε 21% λιγότερο (το ανάλογο των 89 ευρώ) από το MG34. Μέχρι το 1945 είχαν φτιαχτεί σχεδόν 440.000 πολυβόλα.
Μηχανισμός
Το σύστημα τροφοδοσίας έδινε στους χειριστές πρόσβαση από την κορυφή μέσω ενός καπακιού.
Τα συνήθη κουτιά πυρομαχικών περιείχαν 250 φυσίγγια αλλά υπήρχαν και “γεμιστήρες εφόδου”
Οι ταινίες τροφοδοτούνταν από αριστερά και οι κάλυκες απορρίπτονταν προς τα κάτω.
Σε κάθε βολή ένα μπράτσο προωθούσε την ταινία μια θέση εμπρός, καθώς το κλείστρο επέστρεφε για να οπλίσει τη σχαστηρία.
Τα κινητά μέρη παρέμεναν αγκιστρωμένα σε ανοικτή θέση μεταξύ ριπών, για να βοηθάται η κυκλοφορία αέρα (και η ψύξη) του συστήματος.
Οι πολυβολητές διδάσκονταν να βάλλουν σύντομες ριπές 7-10 φυσιγγίων, ώστε να εξοικονομούν σφαίρες και να αφήνουν δίαστημα ψύξης του μηχανισμού.
Πρακτικά οι κάνες μπορούσαν να αντέξουν μέχρι 250 βολές πριν υπερθερμανθούν.
Εκεί έγκειται το δεύτερο δείγμα της ευφυούς σχεδίασης.
Με την πίεση ενός κλειδιού ολόκληρη η κάνη αποχωρίζεται από το σώμα του πολυβόλου. Εξέρχεται από τη δεξιά πλευρά του προατατευτικού χιτωνίου της.
Ο βοηθός την αποσύρει και τοποθετεί μια εφεδρική.
Η διάταξη τύπου “μπαγιονέτ” καταργεί την ανάγκη για ρύθμιση του διάκενου και βιδώματος της κάνης στον κορμό. Εκπαιδευμένα πληρώματα έκαναν την αλλαγή εντός 5 δευτερολέπτων, μένοντας ελάχιστα εκτός μάχης.
Ένας τεράστιος μοχλός στη δεξιά πλευρά οπλίζει το κλείστρο και το προστατευτικό κάλυμμα της κάνης περιλαμβάνει ένα αναδιπλούμενο δίποδα.
Η παρακαταθήκη του MG42
Μετά το τέλος του πολέμου η καριέρα του όπλου συνεχίστηκε.
Ο αναγεννημένος γερμανικός στρατός συνέχισε να το χρησιμοποιεί ως MG1/MG2.
Με την τυποποίηση του φυσιγγίου 7,62 ΝΑΤΟ, παρουσιάστηκε το MG3 που δεν είναι παρά το MG42 με κάνες και σκοπευτικά που αντιστοιχούν στο νέο διαμέτρημα. Συνολικά 40 και πλέον χώρες (μεταξύ των οποίων οι Ελλάδα, Τουρκία, Κύπρος και Ιταλία) χρησιμοποιούν το MG3.
Η Γουγκοσλαβική Zastava συνέχισε να το παράγει επί χρόνια ως Μ53 στο αυθεντικό διαμέτρημα, ενώ Ελβετία, Ισπανία και Αυστρία έχουν φτιάξει δικές τους εκδόσεις βασισμένες στο MG42. Αλλά και πολλά επιμέρους στοιχεία του έχουν αντιγραφεί. Όπλα όπως το FN MAG και το Μ60 “δανείζονται” τμήματα όπως το σύστημα τροφοδοσίας ή πυροδότησης από το γερμανικό πολυβόλο.
Η πιο πετυχημένη αντιγραφή του προέρχεται από την ίδια τη Γερμανία. Μετά το τέλος του πολέμου πρώην υπάλληλοι της Mauser δημιούργησαν τη Heckler & Koch. To σύστημα λειτουργίας με επιβραδυνόμενη επαναφορά του G3 προέρχεται αυτούσιο σχεδόν από το σχέδιο του Γιοχάνες Γκρόσφαζ για το MG3, με εξάλειψη της υποβοήθησης αερίου.
www.bankingnews.gr
Ένα άλλο όπλο έφερε επανάσταση σε σημείο όπου καθόριζε τις τακτικές μάχης της Βέρμαχτ.
Αυτό ήταν το Maschinengewehr (MG) 42.
Το «αλυσοπρίονο του Χίτλερ»
Η περιγραφή δείχνει το φόβο με τον οποίο αντιμετώπιζαν οι σύμμαχοι το κύριο εργαλείο πρόκλησης θυμάτων των Γερμανών.
Αν συνοψίζαμε τις τακτικές μάχης του γερμανικού πεζικού θα τις περιγράφαμε ως μια συνεχή προσπάθεια να προωθούν, να προστατεύουν και να τροφοδοτούν με φυσίγγια το MG42.
Βάλλοντας ριπές με ρυθμό 1.250-1.500 φυσιγγίων το λεπτό, όχι μόνο χρειαζόταν συνεχή τροφοδοσία, αλλά αποθάρρυνε κάθε σκέψη για κατά μέτωπον επίθεση προς το χώρο ευθύνης του.
Οι σύμμαχοι ήταν τόσο προβληματισμένοι ώστε έφτασαν σε σημείο να φτιάχνουν προπαγανδιστικά φιλμ που ανέφεραν πως “ο βρυχηθμός του MG είναι χειρότερος από το δάγκωμα του” για να εμψυχώσουν τους στρατιώτες τους.
Η αλήθεια ήταν διαφορετική.
Οι πεζικάριοι το αποκαλούσαν «αλυσοπρίονο του Χίτλερ» όχι μόνο για το τρομακτικό κροτάλισμα της ριπής του αλλά και για την ανελέητη σφαγή που προκαλούσε.
Απαιτούνταν ένα στοιχείο τριών ανδρών για να το λειτουργεί, αν και ήταν φορητό από έναν.
Οι άλλοι δύο μετέφεραν δύο έξτρα κάνες και κιβώτια πυρομαχικών για συνεχή πυρά.
Αν ο πρώτος χανόταν, ο δεύτερος τον αντικαθιστούσε πίσω από τη σκανδάλη κ.ο.κ.
Η υπόλοιπη ομάδα τους υποστήριζε μεταφέροντας έξτρα ταινίες φυσιγγίων και καλύπτοντας τους τυφλούς τομείς με τα ατομικά τους όπλα.
Το πυρομαχικό 7,92Χ57mm διέθετε ισχύ για να καταστρέφει στόχους ως και 2.000 μέτρα μακρυά. Με τη χρήση σταθερού τρίποδα και περισκοπίων ενέπλεκε οχήματα εναέρια μέσα ή και στόχους περιοχής σχεδόν στα τρία χιλιόμετρα.
Ανάπτυξη
Η ιστορία του MG42 ξεκινά το 1932, όταν η Γερμανία αποφάσισε να επανεξοπλιστεί - μυστικά και κατά παράβαση της συνθήκης των Βερσαλιών.
Ο Louis Stange σχεδίασε το MG34, ένα πρωτοποριακό πολυβόλο που μπήκε σε παραγωγή από την Rheinmetall-Borsig AG.
Ήταν καλύτερο από οτιδήποτε άλλο και το πρώτο πραγματικό “πολυβόλο γενικής χρήσης” στην Ιστορία.
Καθώς ο πόλεμος επεκτεινόταν και η Γερμανία στρατολογούσε εκατομμύρια ανδρών, η παραγωγή αδυνατούσε να καλύψει τις ανάγκες.
Το 1941 μια συνδυασμένη προσπάθεια των Rheinmetall και Mauser προσπαθούσε να βρεί εναλλακτικές που να κοστίζουν φθηνότερα και να παράγονται ταχύτερα.
Στο έργο πρωτοστατούσαν δύο ιδιοφιείς μηχανικοί.
Ο Γιοχάνες Γκρόσφαζ (Johannes Großfuß) που εφηύρε ένα μηχανισμό κλείστρου με περιστρεφόμενους κυλίνδρους σφήνωσης.
Ασφάλιζαν σε εγκοπές του κορμού.
Ένας θάλαμος εκτόνωσης στην κάνη έστελνε αέριο πίσω στην κάνη, κρατώντας τη κλειδωμένη μέχρι η πίεση να πέσει σε ανεκτό επίπεδο. Κατόπιν το κλείστρο οπισθοχωρούσε ελεύθερο για να ολοκληρώσει τον κύκλο απόρριψης/επανόπλισης. Το σύστημα απαιτούσε λίγα κινητά μέρη και ήταν αξιόπιστο.
Ο δεύτερος ήταν δόκτωρ Βέρνερ Γκρούνερ (Werner Gruner), ειδικός στον τομέα μετάλλων και παραγωγής.
Χωρίς οπλουργικές γνώσης παρακολούθησε ένα σχολείο έξι εβδομάδων για να κατανοήσει τη λειτουργία των πολυβόλων και τις απαιτήσεις των χρηστών.
Κατόπιν άρχισε να σχεδιάζει την οικονομικότερη και ταχύτερη μέθοδο, ώστε τα πρωτότυπα αυτού που θα γινόταν το MG42 να μπορούν να παραχθούν σε μαζικές ποσότητες.
Η μέθοδος του αφορούσε στη χρήση πρεσσών, μορφοποίησης χαλυβδόφυλλων και συγκολλήσεις, ώστε να αποφευχθούν οι χρονοβόρες μηχανουργικές εργασίες.
Μηχανολογικά επρόκειτο για ένα θαύμα.
Το σχέδιο του Γκρούνερ απαιτούσε περίπου 35% λιγότερες εργατώρες και κόστιζε 21% λιγότερο (το ανάλογο των 89 ευρώ) από το MG34. Μέχρι το 1945 είχαν φτιαχτεί σχεδόν 440.000 πολυβόλα.
Μηχανισμός
Το σύστημα τροφοδοσίας έδινε στους χειριστές πρόσβαση από την κορυφή μέσω ενός καπακιού.
Τα συνήθη κουτιά πυρομαχικών περιείχαν 250 φυσίγγια αλλά υπήρχαν και “γεμιστήρες εφόδου”
Οι ταινίες τροφοδοτούνταν από αριστερά και οι κάλυκες απορρίπτονταν προς τα κάτω.
Σε κάθε βολή ένα μπράτσο προωθούσε την ταινία μια θέση εμπρός, καθώς το κλείστρο επέστρεφε για να οπλίσει τη σχαστηρία.
Τα κινητά μέρη παρέμεναν αγκιστρωμένα σε ανοικτή θέση μεταξύ ριπών, για να βοηθάται η κυκλοφορία αέρα (και η ψύξη) του συστήματος.
Οι πολυβολητές διδάσκονταν να βάλλουν σύντομες ριπές 7-10 φυσιγγίων, ώστε να εξοικονομούν σφαίρες και να αφήνουν δίαστημα ψύξης του μηχανισμού.
Πρακτικά οι κάνες μπορούσαν να αντέξουν μέχρι 250 βολές πριν υπερθερμανθούν.
Εκεί έγκειται το δεύτερο δείγμα της ευφυούς σχεδίασης.
Με την πίεση ενός κλειδιού ολόκληρη η κάνη αποχωρίζεται από το σώμα του πολυβόλου. Εξέρχεται από τη δεξιά πλευρά του προατατευτικού χιτωνίου της.
Ο βοηθός την αποσύρει και τοποθετεί μια εφεδρική.
Η διάταξη τύπου “μπαγιονέτ” καταργεί την ανάγκη για ρύθμιση του διάκενου και βιδώματος της κάνης στον κορμό. Εκπαιδευμένα πληρώματα έκαναν την αλλαγή εντός 5 δευτερολέπτων, μένοντας ελάχιστα εκτός μάχης.
Ένας τεράστιος μοχλός στη δεξιά πλευρά οπλίζει το κλείστρο και το προστατευτικό κάλυμμα της κάνης περιλαμβάνει ένα αναδιπλούμενο δίποδα.
Η παρακαταθήκη του MG42
Μετά το τέλος του πολέμου η καριέρα του όπλου συνεχίστηκε.
Ο αναγεννημένος γερμανικός στρατός συνέχισε να το χρησιμοποιεί ως MG1/MG2.
Με την τυποποίηση του φυσιγγίου 7,62 ΝΑΤΟ, παρουσιάστηκε το MG3 που δεν είναι παρά το MG42 με κάνες και σκοπευτικά που αντιστοιχούν στο νέο διαμέτρημα. Συνολικά 40 και πλέον χώρες (μεταξύ των οποίων οι Ελλάδα, Τουρκία, Κύπρος και Ιταλία) χρησιμοποιούν το MG3.
Η Γουγκοσλαβική Zastava συνέχισε να το παράγει επί χρόνια ως Μ53 στο αυθεντικό διαμέτρημα, ενώ Ελβετία, Ισπανία και Αυστρία έχουν φτιάξει δικές τους εκδόσεις βασισμένες στο MG42. Αλλά και πολλά επιμέρους στοιχεία του έχουν αντιγραφεί. Όπλα όπως το FN MAG και το Μ60 “δανείζονται” τμήματα όπως το σύστημα τροφοδοσίας ή πυροδότησης από το γερμανικό πολυβόλο.
Η πιο πετυχημένη αντιγραφή του προέρχεται από την ίδια τη Γερμανία. Μετά το τέλος του πολέμου πρώην υπάλληλοι της Mauser δημιούργησαν τη Heckler & Koch. To σύστημα λειτουργίας με επιβραδυνόμενη επαναφορά του G3 προέρχεται αυτούσιο σχεδόν από το σχέδιο του Γιοχάνες Γκρόσφαζ για το MG3, με εξάλειψη της υποβοήθησης αερίου.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών